by 
Według Eurostatu Polska poddała recyklingowi 56,0 proc. plastikowych odpadów opakowaniowych, co daje jej trzecie miejsce w UE. Problem w tym, że jeszcze rok wcześniej wskaźnik wynosił ok. 46 proc. Skok o niemal 10 punktów procentowych w jednym roku nie ma na razie żadnego wyjaśnienia. Tymczasem w całej Unii odpadów opakowaniowych przybywa szybciej, niż rośnie ich recykling.
Dane, które nie rozwiewają obaw
Według Eurostatu w 2024 r. w UE wytworzono 81,5 mln ton odpadów opakowaniowych, czyli 181,0 kg na mieszkańca. To o 3,2 kg więcej niż rok wcześniej i o 19,6 kg więcej niż w 2014 r. Największy udział miały papier i tektura (40,8 proc.), a plastik był drugi (19,9 proc.), przed szkłem (18,1 proc.), drewnem (16,2 proc.) i metalami (4,8 proc.).
Na każdego mieszkańca UE przypadało 35,9 kg plastikowych odpadów opakowaniowych, z czego tylko 15,3 kg poddano recyklingowi. Od 2014 r. ilość odpadów wzrosła o 6,1 kg na osobę, a ilość zrecyklingowana o 3,4 kg. Różnica między jednym a drugim rośnie.
Średni unijny wskaźnik recyklingu plastikowych opakowań wyniósł 42,4 proc., czyli niecałe 13 punktów procentowych poniżej poziomu 55 proc. wymaganego do 2030 r.
Polski wynik: skok, który wymaga wyjaśnienia
Na tle średniej unijnej Polska wypada imponująco. Według Eurostatu wyższe wskaźniki mają tylko:
- Łotwa – 71,0 proc.
- Belgia – 58,2 proc.
- Polska – 56,0 proc.
- Czechy – 53,7 proc.
Najniżej uplasowały się Dania (22,5 proc.), Finlandia (26,9 proc.) i Francja (27,4 proc.).
Wynik Polski jednak zaskakuje. Wcześniejsze publikacje, w tym dane Ministerstwa Klimatu i Środowiska za 2022 r. oraz zestawienia oparte na danych Eurostatu za 2023 r., wskazywały dla naszego kraju poziom ok. 46 proc. Nie wiadomo, skąd wzięła się różnica niemal 10 punktów procentowych w ciągu jednego roku. Nie wyjaśnia jej dostępny komunikat Eurostatu ani źródła, do których dotarliśmy.
Możliwe wytłumaczenia są co najmniej trzy: realna, bardzo szybka poprawa zbiórki i przetwarzania, zmiana sposobu liczenia lub raportowania, albo korekta wcześniejszych danych. Żadnego z nich nie da się dziś potwierdzić. Warto też pamiętać, że jeszcze w 2025 r. resort przyznawał, iż nie dysponuje szczegółowym podziałem odpadów z tworzyw sztucznych na rodzaje, a eksperci wskazywali na braki w infrastrukturze, takie jak sortownie.
Co mówi sam Eurostat
Eurostat zastrzega, że statystyki obejmują odpady z całej gospodarki, a nie tylko z gospodarstw domowych. Przypomina też o zmianach metodologicznych z 2020 r. (ujednolicony punkt obliczania recyklingu i ostrzejsze rozliczanie opakowań kompozytowych), które obniżyły unijny wskaźnik o 3,4 proc. i utrudniają porównania z wcześniejszymi latami. Porównania między krajami i latami wymagają więc dużej ostrożności.
